Οι συνθήκες της Ατραπού αυτοεγκαινιάζονται
από τον ίδιο τον ενδιαφερόμενο.
Η Μύηση είναι αυτοοργάνωση υπό τους Νόμους της Αγάπης.
Το κλειδί της 1ης Μύησης είναι:
‘απ – ελευθερώστε αλλήλους’
Οι Έξι Κανόνες της Ατραπού
Ι. Ο Δρόμος διανύεται στο πλήρες φως της ημέρας, που
ρίχνεται στην Ατραπό από Εκείνους που γνωρίζουν και
οδηγούν.
Τίποτα δεν μπορεί τότε να κρυφτεί και σε κάθε στροφή
ο άνθρωπος πρέπει ν’ αντιμετωπίζει τον εαυτό του.
ΙΙ. Πάνω στο Δρόμο το κρυμμένο αποκαλύπτεται.
Καθένας βλέπει και αναγνωρίζει τη φαυλότητα του άλλου.
(Δεν μπορώ να βρω άλλη λέξη, αδελφέ μου, για να
μεταφράσω την αρχαία λέξη η οποία υποδεικνύει τη
-
- συγκαλυμμένη ηλιθιότητα
-
- ποταπότητα
-
- χονδροειδή άγνοια και
-
- ιδιοτέλεια
που είναι τα διακριτικά χαρακτηριστικά του μέσου
ζηλωτή.)
Και όμως με τη μεγάλη αυτή αποκάλυψη δεν υπάρχει
-
- αποστροφή
-
- αμοιβαία περιφρόνηση ή
-
- αμφιταλάντευση
πάνω στο Δρόμο. Ο Δρόμος προχωρεί μέσα στο Φως.
ΙΙΙ. Πάνω σ’ αυτό το Δρόμο
-
- δεν περιπλανάται κανείς μόνος
-
- δεν υπάρχει βία ή βιασύνη.
Κι όμως ταυτόχρονα, δεν υπάρχει καιρός για χάσιμο.
Κάθε Προσκυνητής, γνωρίζοντάς το,
-
- επιταχύνει τα βήματά του προς τα εμπρός και
-
- βρίσκεται περικυκλωμένος από
τους συνανθρώπους του.
Μερικοί κινούνται
-
- μπροστά, αυτός ακολουθεί
-
- πίσω, ρυθμίζει το βήμα του.
Δεν ταξιδεύει μόνος.
- Τρία πράγματα πρέπει ν’ αποφύγει ο Προσκυνητής,
-
- να φορά μια κουκούλα, ένα πέπλο που κρύβει
το πρόσωπό του από τους άλλους
-
- να μεταφέρει μια υδρία που περιέχει νερό μόνο για τις
δικές του ανάγκες
-
- να κουβαλά στον ώμο ένα μπαστούνι αλύγιστο,
πάνω στο οποίο δεν μπορείς να στηριχτείς.
- Κάθε Προσκυνητής πάνω στο Δρόμο πρέπει
να μεταφέρει μαζί του ό,τι χρειάζεται:
-
- ένα μαγκάλι για να θερμαίνει τους συνανθρώπους του
-
- ένα λυχνάρι για
-
-
- να ρίχνει τις ακτίνες του στην καρδιά του
-
-
-
- να δείχνει στους συνανθρώπους του τη φύση
-
της κρυμμένης ζωής του
-
- ένα πουγκί χρυσάφι που δεν το σκορπίζει στο
Δρόμο αλλά το μοιράζεται με τους άλλους
-
- ένα σφραγισμένο δοχείο όπου μεταφέρει όλη την
έφεσή του για να τη ρίξει στα πόδια Εκείνου που
περιμένει να τον χαιρετήσει στην Πύλη.
- Ο Προσκυνητής, καθώς βαδίζει στο Δρόμο, πρέπει να έχει
- το ανοιχτό αυτί
- το χέρι που δίνει
- τη σιωπηλή γλώσσα
- την αγνή καρδιά
- τη χρυσή φωνή
- το γοργό πόδι και
- το ανοικτό μάτι που βλέπει το Φως.
“Ξέρει πως δεν ταξιδεύει μόνος”.
